6 months 4 weeks geleden

“Heeft u een klantenkaart mevrouw?”

Het was wellicht de zoveelste keer dat de kassierster dit zinnetje uitsprak die dag. Het klonk als een melodie die aan de lentezon doet denken. Een onschuldig vraagje die thuishoort in haar repertorium om de klanten zo goed mogelijk te bedienen.

Toen ik die vraag gesteld kreeg maakte mij hart een sprongetje. ❤️

Ze noemde mij “mevrouw”…

Daar waar genderdysforie is, is ook gendereuforie. In de kleinste dingen die jouw werkelijke genderidentiteit bevestigen. Bepaalde van die dingetjes kan je zelf doen, kledij, make-up, juweeltjes, gedrag… Maar de meest betekenisvolle zijn toch die dingetjes die anderen doen, meestal zonder dat ze het in de gaten hebben.

Ik liep de rest van de dag… zeg maar… de rest van de week… op wolkjes.

 
8 months 1 week geleden

De afgelopen weken waren heftig... ik zou zeggen een negen op tien op de genderdysforie-schaal. 

Ik merk ook dat 'de transgenders' de laatste tijd één van de populaire gespreksonderwerpen is geworden bij collega's, vrienden, op café enz. Zo was ik onlangs nog bij vrienden en kwamen ‘de transgenders’ weer aan bod. De standpunten varieerden van empathisch tot: "Het lijkt wel een rage!"

Ik praat graag en makkelijk over allerlei onderwerpen (behalve sport 😅). Maar als het over transgender gerelateerde thema’s gaat, helemaal niet! Het komt voor mij gewoon véél te dichtbij en het enige waar ik op dat moment aan kan denken is: "Hoe kom ik hier zo rap mogelijk weg?" Ik klap dan mentaal en emotioneel helemaal dicht... terwijl mijn sociale dysforie door het dak gaat! 😖

Genderdysforie is de jongste tijd dus héél erg aanwezig bij mij… in die mate dat het mijn gedachten en gevoelens helemaal gaat overheersen. Ik kan me dan niet langer concentreren en dat gaat gepaard met een algemeen gevoel van neerslachtigheid. Geen leuke ervaring. 😰😰

Ik vertelde mijn psychologe wat ik doormaak: "Ik wil gewoon kunnen functioneren... sociaal... lichamelijk..." Terwijl ik het zei brak iets in mij en barstte ik in tranen uit… In horten en stoten beschreef ik haar hoe mijn 'dagelijks leven' er op dit moment uitziet. Gelukkig was ze heel empathisch en gaf ze me veel steun.

Dus heb ik de beslissing genomen dat ik er klaar mee ben. Ik wil gewoon terug kunnen functioneren... en niet de hele tijd met allerlei dysforie-triggers te maken hebben. Niet tijdens gesprekken. Niet tijdens het werk. Niet ‘s nachts…

Het kan me niet schelen wat mensen hun mening is over het 'transgender onderwerp'. Ik weet wat het is en hoe het voelt en ik weet intussen ook (een beetje) wat ik kan doen om daaraan te verhelpen. En aan mensen duidelijk maken dat dit nu deel uitmaakt van wie ik ben… ja, dat helpt!

Intussen vertelde ik mijn gezin, collega’s en vrienden wat er aan de hand is. Hun reacties waren over gans de lijn positief en ondersteunend. Ik ben hen daar werkelijk dankbaar voor! 🤗 Dat geeft met zo'n opluchting... 

Aan mensen vertellen wat er aan het gebeuren is, ja dat ga ik de komende dagen en weken dus nog meer doen. 😊

 
 
6 months 1 week geleden
Steff Vanhaverbeke

Vandaag stak het akelige beestje nog ’s de kop op… genderdysforie. Het overviel mij plots, gewoon terwijl ik met de auto naar huis reed. Genderdysforie is altijd wel latent aanwezig maar af en toe overheerst het alles. Zoals daarnet in de auto…

“Beschrijf mij eens hoe dat voelt… genderdysforie?”

Het is niet meer bij te houden vaak ik deze vraag – in diverse varianten – het voorbije jaar al heb mogen beantwoorden. 😒 Aan goedbedoelende psychologen en therapeuten die toch nog éven willen checken of ik het wel vóel…?

Hoe beschrijf je zo'n gevoel aan iemand die het zelf niet kán voelen? Zoveel als die vraag mij is gesteld, zo vaak heb ik verwoede pogingen gedaan om dysforie onder woorden te krijgen.

“Het is een incongruentie” las ik laatst. Tjah, maar wat betékent dat? 🙃

Wel…

Stel je even voor dat een onderzoeker twee kleuters wat snoep presenteert. Ze legt het netjes in het midden, binnen hun handbereik. Ze legt ook uit dat ze de snoep eerlijk moeten verdelen, elk de helft. Vervolgens verwijdert de onderzoeker zich maar houdt vanop afstand het gebeuren wél in de gaten.

Al snel eet één van de kinderen het leeuwendeel van de snoep op. Het andere kindje begint te protesteren. Wanneer de onderzoeker terug komt kijkt ze het benadeelde kindje streng aan. "Je hoeft zo niet te klagen", zegt de onderzoeker, "jullie hebben allebei evenveel snoep gekregen!"

Wat vóel je als je dit leest? Juist; een gevoel van onrecht. Want één van de kindjes in onterecht benadeeld. Het benadeelde kindje voelt bovendien ook onmacht, want het is niet bij machte om aan de situatie iets te veranderen.

Zo voelt genderdysforie ook een beetje, maar dan gaat het niet over snoep, maar over je geslacht en geslachtskenmerken. 🤯

Je voelt je benadeeld, onbegrepen, onrecht aangedaan en machteloos. En dat gevoel wordt getriggerd door allerlei factoren: hoe je gezien wordt, hoe je aangesproken wordt, hoe je herkend wordt, hoe je je uit, hoe je lijf voelt en ga zo maar verder. Die lijst lijkt soms eindeloos lang… 😓

Zoals daarnet in de auto. Zonder verwittiging komt dysforie aanzetten en zwelt zó aan, dat ik bijna in tranen uitbarst… Helemaal niet leuk.

Als ik thuis kom verwijder ik mij dan even van het toneel… en ga voor de spiegel staan om make-up op te doen. 💄Waarom? Om mij gewoon beter te doen voelen. En het is nog niet eens zo lang geleden dat de gedachte om make-up te dragen mij gewoon onvoorstelbaar leek.

Nu doe ik het omdat ik me dan beter voel. Gewoon. Zo. 😊

Een transitie is dus géén keuze. Het is iets wat je nodig hebt om gewoon jezelf te kunnen zijn. Om een stukje geluk te herwinnen. Om te kunnen functioneren. Om je weer een beetje bij machte te voelen dat je wél in staat bent om aan het onrecht iets te doen, om een benadeling recht te zetten.

Oja, én ik wil evenveel snoep als dat ander kindje! 😄

9 months geleden

“Wie ben ik?” Meestal is het een vraag die je jezelf als tiener stelt, tijdens je zoektocht naar je eigenste plekje in de wereld. Precies één jaar geleden confronteerde ik mezelf met die vraag: “Wie ben ik? Werkelijk?”

Dat was op een moment waarop ik nog maar eens een episode van genderdysforie mocht meemaken. En geloof me… da’s geen lachtertje. Genderdysforie is een overweldigend gevoel van incongruentie… over je eigen genderidentiteit en genderexpressie. Ik kan je vertellen dat je jezelf gelukkig mag prijzen als je niet weet wat dat betekent 😌.

Wie ben ik, dus? Goh, ik weet het eigenlijk nog altijd niet. En met mij zijn er zo nog duizenden anderen. Papa’s en mama’s, tienermeisjes en -jongens, oma’s en opa’s, jongvolwassen mannen en vrouwen alsook mensen die zich zelfs niet eens identificeren met de typische tweeledigheid die in onze maatschappij bestaat als het op geslacht aankomt.

Ik mag mijzelf daar ook toe rekenen, da’s mij al duidelijk geworden. Momenteel voel ik mij zowel man als vrouw, noch man, noch vrouw, en dat alles tegelijk. Genderfluïde heet dat dan, blijkbaar… Wel, dat ben ik ook. Vandaag. 

Het heeft wat tijd gevergd om dat voor mezelf klaar te hebben. En er zal nog heel wat water naar de zee vloeien terwijl nóg veel meer zaken duidelijk gaan worden.

Ik ben verkenner. Op zoek naar mezelf. En ik deel graag hoe ik dat beleef, zodat je ook een beetje kan meereizen op deze wonderlijke tocht… 🤗

Steff — Hij/Zij/Hem/Haar/Hun (da’s allemaal goed) 👌🏻