6 months 4 weeks geleden

“Heeft u een klantenkaart mevrouw?”

Het was wellicht de zoveelste keer dat de kassierster dit zinnetje uitsprak die dag. Het klonk als een melodie die aan de lentezon doet denken. Een onschuldig vraagje die thuishoort in haar repertorium om de klanten zo goed mogelijk te bedienen.

Toen ik die vraag gesteld kreeg maakte mij hart een sprongetje. ❤️

Ze noemde mij “mevrouw”…

Daar waar genderdysforie is, is ook gendereuforie. In de kleinste dingen die jouw werkelijke genderidentiteit bevestigen. Bepaalde van die dingetjes kan je zelf doen, kledij, make-up, juweeltjes, gedrag… Maar de meest betekenisvolle zijn toch die dingetjes die anderen doen, meestal zonder dat ze het in de gaten hebben.

Ik liep de rest van de dag… zeg maar… de rest van de week… op wolkjes.

 
8 months 1 week geleden

De afgelopen weken waren heftig... ik zou zeggen een negen op tien op de genderdysforie-schaal. 

Ik merk ook dat 'de transgenders' de laatste tijd één van de populaire gespreksonderwerpen is geworden bij collega's, vrienden, op café enz. Zo was ik onlangs nog bij vrienden en kwamen ‘de transgenders’ weer aan bod. De standpunten varieerden van empathisch tot: "Het lijkt wel een rage!"

Ik praat graag en makkelijk over allerlei onderwerpen (behalve sport 😅). Maar als het over transgender gerelateerde thema’s gaat, helemaal niet! Het komt voor mij gewoon véél te dichtbij en het enige waar ik op dat moment aan kan denken is: "Hoe kom ik hier zo rap mogelijk weg?" Ik klap dan mentaal en emotioneel helemaal dicht... terwijl mijn sociale dysforie door het dak gaat! 😖

Genderdysforie is de jongste tijd dus héél erg aanwezig bij mij… in die mate dat het mijn gedachten en gevoelens helemaal gaat overheersen. Ik kan me dan niet langer concentreren en dat gaat gepaard met een algemeen gevoel van neerslachtigheid. Geen leuke ervaring. 😰😰

Ik vertelde mijn psychologe wat ik doormaak: "Ik wil gewoon kunnen functioneren... sociaal... lichamelijk..." Terwijl ik het zei brak iets in mij en barstte ik in tranen uit… In horten en stoten beschreef ik haar hoe mijn 'dagelijks leven' er op dit moment uitziet. Gelukkig was ze heel empathisch en gaf ze me veel steun.

Dus heb ik de beslissing genomen dat ik er klaar mee ben. Ik wil gewoon terug kunnen functioneren... en niet de hele tijd met allerlei dysforie-triggers te maken hebben. Niet tijdens gesprekken. Niet tijdens het werk. Niet ‘s nachts…

Het kan me niet schelen wat mensen hun mening is over het 'transgender onderwerp'. Ik weet wat het is en hoe het voelt en ik weet intussen ook (een beetje) wat ik kan doen om daaraan te verhelpen. En aan mensen duidelijk maken dat dit nu deel uitmaakt van wie ik ben… ja, dat helpt!

Intussen vertelde ik mijn gezin, collega’s en vrienden wat er aan de hand is. Hun reacties waren over gans de lijn positief en ondersteunend. Ik ben hen daar werkelijk dankbaar voor! 🤗 Dat geeft met zo'n opluchting... 

Aan mensen vertellen wat er aan het gebeuren is, ja dat ga ik de komende dagen en weken dus nog meer doen. 😊

 
 
7 months 3 weeks geleden

Op een bepaald moment voel je het vanbinnen branden. Branden om naar buiten te komen als je werkelijke, authentieke zelf. Om zo herkend, erkend en aanvaard te worden.

Wie mij van erg nabij kent, weet dat ik graag goed voorbereid ben wanneer ik belangrijke keuzes of stappen onderneem. Zo is dat ook met mijn transitie. Ongeveer één jaar geleden nam ik voor het eerst contact met hulpverleners. Die vond ik makkelijk op de website van het Transgender Info Punt. Ik liet mijn naam noteren op de wachtlijst van het Genderteam in Gent en ondernam de eerste voorzichtige stapjes.

Tijdens de vele gesprekken met therapeuten kwam natuurlijk ook het 'coming out' aan bod. Ik vond dit altijd al een beetje een raar idee. Het lijkt wel alsof je een excuus moet verzinnen om duidelijk te maken wat je diep vanbinnen voelt over wie je werkelijk bent. Als ondernemer moest ik nooit een 'coming out' doen. Ook niet als ouder, als student of de vele andere rollen waarvan ik voel dat die goed bij mij passen.

Maar da's dus helemaal anders als het op gender aankomt. Want dan ben je opeens 'transgender'…

De eerste persoon aan wie ik mijn 'coming out' moest doen was… mijzelf gewoon. Ik had er tot dan nooit eerder bij stil gestaan hoeveel tijd én moeite het zou kosten om zo'n belangrijk deel van mezelf te leren accepteren. Gelukkig kende ik wel wat technieken die mij hierin zéér goed 😅 hebben geholpen. En ja, op een bepaald moment kreeg ik dus dat warme, smeulende gevoel, diep vanbinnen, wat mij nu zo goed bekend is. Het is de liefde die je voor jezelf voelt wanneer je jezelf volledig accepteert.

Intussen had ik ook geleerd dat je 'coming out' ook wel kan herademen als 'inviting in'. En uitnodigen… ja dat past zooveel beter bij mij! 🤗

Ik nodig je uit
Om mij te zien
In alle mogelijke aspecten
Te ervaren
Te herkennen
Te waarderen

Want ik doe net hetzelfde, wanneer jij mij uitnodigt, om jou te zien!

Ik ontving de jongste weken talrijke leuke reacties van mensen die al een tijdje getuige — of nauw betrokken — waren bij mijn transitie. 🥰 Dat stimuleert mij om hier ook jou uit te nodigen om iets van mij te mogen ontdekken.

 
9 months geleden

“Wie ben ik?” Meestal is het een vraag die je jezelf als tiener stelt, tijdens je zoektocht naar je eigenste plekje in de wereld. Precies één jaar geleden confronteerde ik mezelf met die vraag: “Wie ben ik? Werkelijk?”

Dat was op een moment waarop ik nog maar eens een episode van genderdysforie mocht meemaken. En geloof me… da’s geen lachtertje. Genderdysforie is een overweldigend gevoel van incongruentie… over je eigen genderidentiteit en genderexpressie. Ik kan je vertellen dat je jezelf gelukkig mag prijzen als je niet weet wat dat betekent 😌.

Wie ben ik, dus? Goh, ik weet het eigenlijk nog altijd niet. En met mij zijn er zo nog duizenden anderen. Papa’s en mama’s, tienermeisjes en -jongens, oma’s en opa’s, jongvolwassen mannen en vrouwen alsook mensen die zich zelfs niet eens identificeren met de typische tweeledigheid die in onze maatschappij bestaat als het op geslacht aankomt.

Ik mag mijzelf daar ook toe rekenen, da’s mij al duidelijk geworden. Momenteel voel ik mij zowel man als vrouw, noch man, noch vrouw, en dat alles tegelijk. Genderfluïde heet dat dan, blijkbaar… Wel, dat ben ik ook. Vandaag. 

Het heeft wat tijd gevergd om dat voor mezelf klaar te hebben. En er zal nog heel wat water naar de zee vloeien terwijl nóg veel meer zaken duidelijk gaan worden.

Ik ben verkenner. Op zoek naar mezelf. En ik deel graag hoe ik dat beleef, zodat je ook een beetje kan meereizen op deze wonderlijke tocht… 🤗

Steff — Hij/Zij/Hem/Haar/Hun (da’s allemaal goed) 👌🏻