Wie ben ik?

“Wie ben ik?” Meestal is het een vraag die je jezelf als tiener stelt, tijdens je zoektocht naar je eigenste plekje in de wereld. Precies één jaar geleden confronteerde ik mezelf met die vraag: “Wie ben ik? Werkelijk?”

Dat was op een moment waarop ik nog maar eens een episode van genderdysforie mocht meemaken. En geloof me… da’s geen lachtertje. Genderdysforie is een overweldigend gevoel van incongruentie… over je eigen genderidentiteit en genderexpressie. Ik kan je vertellen dat je jezelf gelukkig mag prijzen als je niet weet wat dat betekent 😌.

Wie ben ik, dus? Goh, ik weet het eigenlijk nog altijd niet. En met mij zijn er zo nog duizenden anderen. Papa’s en mama’s, tienermeisjes en -jongens, oma’s en opa’s, jongvolwassen mannen en vrouwen alsook mensen die zich zelfs niet eens identificeren met de typische tweeledigheid die in onze maatschappij bestaat als het op geslacht aankomt.

Ik mag mijzelf daar ook toe rekenen, da’s mij al duidelijk geworden. Momenteel voel ik mij zowel man als vrouw, noch man, noch vrouw, en dat alles tegelijk. Genderfluïde heet dat dan, blijkbaar… Wel, dat ben ik ook. Vandaag. 

Het heeft wat tijd gevergd om dat voor mezelf klaar te hebben. En er zal nog heel wat water naar de zee vloeien terwijl nóg veel meer zaken duidelijk gaan worden.

Ik ben verkenner. Op zoek naar mezelf. En ik deel graag hoe ik dat beleef, zodat je ook een beetje kan meereizen op deze wonderlijke tocht… 🤗

Steff — Hij/Zij/Hem/Haar/Hun (da’s allemaal goed) 👌🏻